Dυcнєѕѕє ∂є ℓα ρℓυмє ♥

Bir yolu yok..

Herşeyden o kadar sıkıldım ki, bi yolunu bulup bırakmak istiyorum ardımda herkesi.. Bütün insanlar yoruyor beni sanki, baktıkça yoruluyor gözlerim. Ardını göremiyorum. Öylesine karamsarım ki hiçbirşeyden mutlu olamıyorum yada kimse beni mutlu edemiyor. Çok mu zor bu bilmiyorum. Ben ki küçücük şeylerden bile mutlu olabilen insan..
Kim, neden benim böyle içimi karartıyor?

Bilmiyorum şu an içinde bulunduğum durumun adını. Öylesine mutsuzum ki, mutsuzluğumdan başka hiçbirşey bilmiyorum. Sanki yaşanacaklar erteleniyor. Ve sanki bunu bir tek kişi yapıyor..

Hissettiklerim..

Özlediğim söylenebilir evet.. Ama kimi, neyi, hangi yaşanmışlıkları bilmiyorum.. Aynaya baktığımda gördüğüm sahte bir gülümseme, ardında kırık kalbim.. Herşeye rağmen böylesine ayakta kalabildiğime inanmak istemiyorum. Güçlü gibi görünsemde güçsüzüm aslında.. Daha çok kırılırım diye kimseye tanıtmıyorum kendimi.. İçimde yaşıyorum bütün hayal kırıklıklarımı, üzüntülerimi, sevgimi..

Deniz kenarından her geçişimde güneş yaksada tenimi, üşüyor yüreğim öylece, yalnız.. Yaşadığımız güzel günlerin hepsi deniz kenarında geçti seninle.. Topu topu iki, üç güzel şey yaşadık zaten neredeyse.. En son dolaşıyorduk sahil boyu.. Ellerin ellerimdeydi, yüreğimi ısıtıyordun.. Şimdi gözlerini bile göremez oldum bırak ellerine dokunmayı..

Acı veriyor bana yaşadıklarımız. Aşk bu muydu oysa.. Aşk gözlerinde buluşmak, ellerine dokunabilmek, sarılabilmekti doyasıya sana..

Sen gittin….

Hem öyle uzağa gittin ki aynı şehirde olsakta bi adım bile atamıyoruz birbirimize.. 

Arada devasa engeller olmasada, derin boşluklar var..

Bi adım atarsan boşluktasın..

Bi adım atarsam karanlıktayım…