Bu evde son kışım, baharım, yazım.. Belki de son kez oturup düşünüşüm.. Belki son hayal kırıklıklarım, boşverişlerim, sineye çekişlerim yada içime atmayıp son arayışlarım, haykırışlarım birşeyler düzelsin diye birilerini..  
Belki son korkularım yada korkularımın ilk başlangıcı.. Belki yeni bir dünya için hazırlanış yada son bekleyişim birşey için.. Belki de son umutlarım bu evde..

Daha dün gibi yeni geldiğimi hatırlıyorum. Ne kadar da korkuyordum ilk başta.. Zamanla daha alıştım.. Çok alıştım hatta birçok savaş bile verdim bu ev için.. 
Ne günler geçirdim burada.. Tam burada.. Kimse bilmez, kimse görmez, kimse anlamaz.. Ağlayışlarım, gülüşlerim, kavgalarım, gürültülerim oldu.. Ne müzikler dinledim son ses ‘Severdim’ diye seni.. Ne sakarlıklarım oldu bilemez kimse tek başıma oturup saatlerce ağladım yada güldüm herzaman ki gibi canım acıdığında.. Bu küçücük yuvam, tek başıma derlediğim topladığım.. Şimdi beni uğurlayacak mı buradan bunca hatıralarım, yaşanmışlıklarım? Her köşesinde bir gözyaşım bir gülüşüm.. Her yanı ben kokan bu ev beni yolcu mu edecek? 
Ne zor gitmenin hayali bile buradan.. Tek kişilik koltuğumdan kalkıp uzaklara.. Hiç dönmeyeceğimi bile bile..

Bu gemi de benimle birlikte batacak.. Ulaştığım ulaşamadığım bütün hayallerim, umutlarım birer birer yıkılacak burada.. Anılarımı, yaşadıklarımı kimse umursamayacak.. 
Oysa burada öğrendim kendimi.
Burada öğrendim dostumu, düşmanımı..
Buradaydım nasıl ayakta durmam gerektiğini öğrendiğimde.. 
Şimdi bana herşeyin yoluna gireceğini söylüyorlar..

Herşeye yeniden başlıyorum..
Bir adım atıyorum, güçlü..
Bir adım daha, umutlu..

Betül Gül

Canımı yakamazsın..
Acıtamazsın beni..
Kıramazsın kalbimi bu kez..
Üzemezsin ruhumu..
Akmaz artık gözlerimden senin için tek bir yaş..
Sızlatamazsın vicdanımı..

Gizleyemem düşüncelerimi artık..
Saklayamam soğuduğumu senden..
Ürkütemez bakışların beni..
Dokunamazsın ellerime..
Bakamaz gözlerin gözlerime artık..
Yaşayamaz ruhum fahişe yüreğinde..

Betül Gül 

Ben istedim ki herşey gönlümce olsun..
İstedim ki yağmur hiç yağmasın..
İstedim ki gün doğsun gözlerine her baktığımda..
İstedim ki kalbime dokunduğunda içim titresin..
İstedim ki öyle seveyim seni, delicesine..

İstedim ki kar yağmasın baharımın ortasında..
İstedim ki hiçbirşey yıkamasın hayallerimi..
İstedim ki hayata tutunayım seninle..
İstedim ki bırakmayasın hiç ellerimi..

İstedim ki sönmesin yüreğimdeki ateş..
Gitmeyesin bir adım öteye..

Betül Gül

Gece soğuk, gece sessiz, gece yalnızdır.
Siyahın derinleştiği gökyüzü, gecenin aşığıdır.
Parlayan yıldızlarını gecenin eşliğinde sergiler gökyüzü.
Ayışığıyla aşkını ilan eder geceye..
Gece asil, gece hırçın, gece karanlıktır..

Aşkın anlamını yansıtmaz hiçbir güç.
Aşk sevinç, aşk keder, aşk acıdır..

Gözlerime yansır gecenin karanlığı, denizdeki yakamoz eşliğinde..
Kapatırsam gözlerimi, hissedebilirim ruhunu bedenimde..
Lakin biliyorum ki, açarsam gözlerimi..
Göremem ellerini ellerimde.. 

Betül Gül

Ben bir deniz fenerinde yaşamak istiyorum.. Yolcu gemilerinin o hırçın sularda yükselip, alçalmasını izlemek.. Bir tokat gibi kıyıya çarpan dalgaların sesiyle uyuyup, uyanmak…

Ve özlemek istiyorum bu kalabalık yaşamı o sessizlikte..

Ben yürümek istiyorum denizin kenarında.. Gün batımını seyretmek istiyorum yemek yaparken, ufak penceremden.. Uçuşan martılara bakarak, yalnızlığın tadını çıkarmak istiyorum.. 

Ben şimdi bir gemi inşa ediyorum yüreğimde .. Hoyrat ellerimle tahtalarını tek tek yerleştirdiğim, beyaza boyayıp “huzur” ismini verdiğim.. 

Yol almak istiyorum düşüncelerime.. 
Huzura doğru..
O içimdeki sessizliğin gürültüsüyle.. 

Betül Gül

Bir boşluktu derinde..
Uçurumun kıyısı bedenime paralel, yüreğimse dik açıda.. 
Yürürken boşlukta, biri tuttu elimden..
‘Hayır’ diyemedim..
Ardına bakmadan gitti sonra, ‘kal’ diyemedim..
Geri dönüşlerim oldu zamansız, kendime ‘dur’ diyemedim..
Gözyaşlarım birikti içimde, gizleyemedim..

Yoktun.. Öyle yoktun ki..
‘Dön’ bile diyemedim..

Betül Gül